“Leaving Neverland”: aantoonbare riooljournalistiek die de #MeToo-beweging schaadt

VOORWOORD

Belangrijke bouwstenen van de joodse en christelijke tradities bevatten een bijzondere gevoeligheid voor fenomenen als mob violence, victim blaming, seksisme en racisme. Die bouwstenen trachten “stem te geven aan de stemlozen”, hetzij in situaties waarin de stem van individuen wordt over-stemd door een patriarchale groepsmentaliteit of in situaties waarin de stem van individuen verdwijnt door de schreeuwerigheid van de alomtegenwoordige massamedia.

De christelijke traditie interpreteert de bekommernis om de stem van de stemlozen als het werk van de “Heilige Geest”, die ook wel “Verdediger”, “Advocaat”, “Helper” of “Trooster” wordt genoemd (zie bijvoorbeeld  Johannes 14, 16-17: “En Ik zal de Vader vragen jullie een andere Helper te geven, die voor altijd met jullie zal zijn, de Geest van de waarheid. De wereld kan Hem niet ontvangen, omdat ze Hem niet ziet en ook niet kent; jullie kennen Hem wel, want Hij blijft bij jullie en zal in jullie zijn.”).

In het licht hiervan zullen de joodse en christelijke tradities tegelijk verdediger en criticus van de #MeToo-beweging zijn. Die beweging zou immers de stem van de stemlozen moeten vertegenwoordigen. In de mate dat ze dat niet doet en meer en meer stem geeft aan de blinde en verblindende lynch mob van de massamedia zal ze op weerstand mogen rekenen.

Het volgende artikel concentreert zich op de zaken van seksueel misbruik tegen Michael Jackson (hoewel niet exclusief). Het is een typisch voorbeeld van de wijze waarop het collectieve geweld van de massamedia de geloofwaardigheid van de #MeToo-beweging bedreigt als een beweging die “stem geeft aan de stemlozen”.

RIOOLJOURNALISTIEK VS WAARACHTIGE ONDERZOEKSJOURNALISTIEK

In 2007 was Channel 4 producent van de documentaire Michael Jackson: What Really Happened. Daarin wordt een zekere Víctor Gutiérrez ten tonele gevoerd als “onderzoeksjournalist”. De man zou gespecialiseerd zijn in de beschuldigingen van kindermisbruik aan het adres van Michael Jackson. Gutiérrez krijgt uitgebreid de kans om zijn verhaal te vertellen.

Wat die documentaire niet vermeldt, is dat Gutiérrez in 1996 een boek publiceerde overMichael Jackson Was My Lover - The Secret Diary of Jordie Chandler Michael Jacksons zogezegd pedofiele relaties met kinderen, in het bijzonder met Jordan Chandler. De titel van dat boek was Michael Jackson Was My Lover: The Secret Diary of Jordie Chandler. Achteraf bleek dat het dagboek van Jordan Chandler, waaruit Gutiérrez beweerde te citeren, helemaal niet bestond. Met andere woorden, het boek van Gutiérrez over de expliciet beschreven zogenaamde pedoseksuele “liefdesrelatie” tussen Jordan en Michael was een compleet fictieve fabricatie van Gutiérrez. Pittig detail: Gutiérrez bedankt onder andere NAMBLA in zijn boek – een Amerikaanse organisatie die pleit voor de normalisering van pedofilie.

Be Careful Who You Love (Diane Dimond)Op een ander moment beweert diezelfde Gutiérrez een videotape van 27 minuten in zijn bezit te hebben waarin te zien zou zijn hoe Michael Jackson een kind molesteert. Diane Dimond, journalist voor het Amerikaanse tabloid programma Hard Copy (en ook uitgebreid aanwezig in de Channel 4 documentaire uit 2007), is degene die het nieuws over de videotape op een stellige en gretige manier brengt. Ze interviewt ook haar – naar eigen zeggen – “betrouwbare bron” Víctor Gutiérrez. Het zou niet de laatste keer zijn dat Dimond en Gutiérrez aantoonbare (weliswaar lucratieve) leugens in verband met Michael Jackson verspreiden. Het nieuws over de videotape blijkt immers een complete hoax te zijn: de videotape bestaat niet. Gutiérrez wordt hiervoor uiteindelijk veroordeeld, waarna hij naar zijn thuisland Chili vlucht. Daar is hij betrokken bij de creatie van een alweer fictief pedofilieschandaal rond enkele hooggeplaatste rechtse politici. Een straatjongen geeft toe dat hij valse beschuldigingen had geuit nadat Gutiérrez hem had betaald. Na de verspreiding van nog een ander leugenachtig seksschandaal wordt Gutiérrez voor de tweede keer in zijn leven veroordeeld tot een geldboete en deze keer ook tot een gevangenisstraf van 61 dagen.

Channel 4, dat in 2007 zo graag “onderzoeksjournalist” Gutiérrez liet opdraven, is samen met HBO verantwoordelijk voor de televisieproductie Leaving Neverland,  opnieuw over beschuldigingen van kindermisbruik aan het adres van de intussen overleden Michael Jackson. Regisseur Dan Reed vertelt in een interview voor Slate’s The Gist podcast (met Mike Pesca, op 1 maart 2019) hoe zijn film tot stand kwam (vertaling uit het Engels):

“Het project [Leaving Neverland] kwam tot stand door een toevallige conversatie met een bestuurslid van Channel 4, terwijl we aan het praten waren over de grote verhalen die enigszins onopgelost zijn gebleven. […] Ik stelde iemand aan om wat onderzoek [naar de beschuldigingen aan het adres van Michael Jackson] te doen en ze [sic] kwamen hiermee aandraven, met – als ik het mij goed herinner – een pagina uit een buitenlandse krant die verwees naar twee kerels van wie ik nog nooit had gehoord, Wade Robson en James Safechuck.”

Dan Reed vertelt dan verder hoe hij Wade Robson en James Safechuck elk één keer opzoekt alvorens hun verhalen over misbruik door Michael Jackson op te nemen. Tot zover zijn “diepgaand onderzoek”.

Het werk van Dan Reed en Channel 4 (in samenwerking met HBO) resulteert in een alweer expliciet verhaal over “pedoseksuele liefdesaffaires van Michael Jackson”, en dat is waarschijnlijk geen toeval gezien het verleden van Channel 4. De “informatie” van Channel 4 over Michael Jackson in hun documentaire uit 2007 verwees immers al uitdrukkelijk naar het werk van de meermaals veroordeelde riooljournalist Víctor Gutiérrez.

Gutiérrez lijkt voor eens en altijd het zogenaamde “patroon” voor Michael Jacksons relatie met kinderen te hebben gecreëerd, en dat op basis van complete ficties. Dat patroon is inderdaad typisch voor de wijze waarop pedofielen te werk gaan, alleen verwijzen de verschillende bouwstenen ervan aangaande Michael Jackson niet naar werkelijke feiten. De beschuldigingen van Wade Robson en vooral van James Safechuck vertonen alvast veel gelijkenissen met de pedoseksuele fantasieën van Gutiérrez.

Ondanks bovenstaande bevindingen blijven sommigen beweren:

“Niemand kan uiteindelijk weten wat er in de slaapkamer van Michael Jackson is gebeurd, behalve dan de mensen die er zelf aanwezig waren!”

Sinds de televisieproductie Leaving Neverland uitkwam, is intussen wél bewezen dat een significant deel van het beweerde misbruik meerdere keren moet zijn gebeurd in niet-bestaande bedden van niet-bestaande kamers tijdens niet-bestaande ontmoetingen.

Totnogtoe kan niemand uitleggen waarom de beschuldigingen, ondanks de vele aangetoonde onwaarheden, moeten worden geloofd.

Bovendien is circumstantial evidence quasi onbestaande: de overgrote meerderheid van de mensen die Jackson van dichtbij hebben gekend toen ze kinderen waren (zoals Kelley Parker en Brett Barnes – zie onderstaande tweets als reacties op de beweringen van Robson en Safechuck), ontkent bij hoog en bij laag dat er ooit iets ongepasts is gebeurd. Daarnaast sliep Jackson nauwelijks zelf met kinderen in zijn bed – en zeker niet alleen – ondanks wat zo vaak wordt gedacht. Zie onder andere de open brief van de familie Schleiter.

Kelley Parker on Michael Jackson Tweet

Brett Barnes Tweet on Wade Robson Lies

Het staat fans van HBO en Channel 4 natuurlijk vrij om desondanks te blijven geloven in “de hoge journalistieke standaarden” van die bedrijven.

“But if it looks like a duck, swims like a duck, and quacks like a duck, then it probably is tabloid journalism.”

READ What You Should Know About the New Michael Jackson Documentary (Joe Vogel, FORBES, January 29, 2019).

READ One of the Most Shameful Episodes in Journalistic History (Charles Thomson, HUFFPOST, June 13, 2010).

READ The Truth About What Michael Jackson Had (And Didn’t Have) In His Bedroom (Raven Woods, HUFFPOST, July 8, 2016).

READ Leaving Neverland Exposed: The Devil is in the Details by Damien Shields.

Wie een journalistieke parel wil zien, kan beter naar Diego Maradona kijken. De Oscar-winnende regisseur van die productie, Asif Kapadia, heeft honderden uren filmmateriaal bekeken, heeft Maradona en andere betrokkenen verschillende keren geïnterviewd, en is niet afhankelijk van een handvol foto’s en van grondig geknipte uitspraken waarrond een emotioneel manipulatief verhaal van vier uur wordt geweven.

Intussen is een documentaire op komst over Michael Jackson waaraan onder andere Charles Thomson meewerkt – een waarachtige onderzoeksjournalist die al verschillende keren werd bekroond, onder andere voor zijn onderzoek naar een pedofilienetwerk.

HBO en Channel 4 zullen een les krijgen in grondige onderzoeksjournalistiek. Rasechte en meervoudig veroordeelde riooljournalisten als Víctor Gutiérrez zullen er geen sporen nalaten.

Bekijk alvast volgende bevindingen van diverse journalisten:

SCHADE AAN DE #MeToo-BEWEGING

Een Vox/Morning Consult survey (gepubliceerd op 5 april, 2018) wijst uit dat 86 procent van de vrouwen die de #MeToo-beweging actief steunen zich zorgen maakt over het fenomeen van valse beschuldigingen. Ze zijn met name bezorgd omdat ze de #MeToo-beweging willen beschermen (lees meer hier: Why women are worried about #MeToo.)

Overgemediatiseerde zaken van seksueel misbruik die, wegens het grote aantal aantoonbare leugens, uiteindelijk te belachelijk blijken om waar te zijn, schaden inderdaad de algemene geloofwaardigheid van slachtoffers van seksueel misbruik en seksueel geweld.

De zaken rond aanklager Carl Beech of de zaken rond de valselijk beschuldigden Cliff Richard, Simon Warr, Brian Banks en de Amerikaanse David Bryant en diens Engelse naamgenoot David Bryant creëren een cultuur waarin echte daders van seksueel misbruik twijfel kunnen zaaien omtrent de beschuldigingen van echte slachtoffers.

Wie, zoals in het geval van Leaving Neverland, geen rekening houdt met gerechtelijke besluiten over de schuldvraag van een persoon, en wie toestaat dat er een mediatieke hetze kan worden gevoerd tegen iemand op basis van zeer dubieuze “getuigenissen” van twee vermeende slachtoffers, draagt verder bij aan het creëren van die cultuur van twijfel omtrent de beschuldigingen van slachtoffers van seksueel misbruik. Dat geldt des te meer als de dossiers van die vermeende slachtoffers al tweemaal door een rechter werden verworpen, onder andere met de mededeling in het dossier van één van de twee dat

“… géén rationele officiële onderzoeker de beëdigde verklaring ooit zou geloven.”

Indien de #MeToo-beweging veronachtzaamt hoe het strafproces tegen een beroemde vermeende dader van seksueel misbruik precies verliep, wordt ze zelf een facilitator van seksueel misbruik en geweld. Daders van seksueel misbruik kunnen zich dan immers opnieuw gemakkelijker achter “een sluier van twijfel” verschuilen. Simpelweg en op een luie manier verwijzen naar de vermeende “macht” en “goede advocaten” van een bekende dader, mag nooit een vrijgeleide zijn voor een trial by media. Dat zet de deur open voor heksenjachten, en daarvan claimt onze “verlichte” samenleving afscheid te hebben genomen.

Wat de twee zaken tijdens het leven van Michael Jackson betreft: de eerste zaak uit 1993 was een duidelijk geval van poging tot afpersing (klik hier voor meer informatie) en de zaak van de aanklagers uit het in 2005 gevoerde strafproces was zo onzinnig dat de samenleving er nooit tijd, geld en energie had mogen aan verspillen (klik hier voor meer informatie). De beschuldigingen van de vermeende slachtoffers van Michael Jackson werden in ieder geval lang voor de officiële hashtag MeToo tot in het absurde toe ernstig genomen.

Het is trouwens geen toeval dat verscheidene slachtoffers van seksueel misbruik intussen deze hashtag gebruiken: #wadeandjamesdonotspeakforme.

#MeToo Credibility Leaving Neverland 1

De haast automatische twijfel aan de getuigenissen van slachtoffers van seksueel misbruik zou volgens sommigen tot de rape culture van een ander tijdperk moeten behoren. Vandaar dat de #MeToo-beweging bezorgd moet zijn over bedenkelijk eenzijdige en inhoudelijk gemakkelijk aanvechtbare producties als Leaving Neverland, zeker als het gaat over overleden personen die zichzelf niet meer kunnen verdedigen én die tijdens hun leven al over de hele lijn werden vrijgepleit na een grondig gevoerd strafproces. Daarenboven spelen duidelijk grote financiële motieven in de dossiers van Wade Robson en James Safechuck.

CSA Victim Opposing Leaving Neverland Tweet

Kortom, wegens hun hoogst bedenkelijke gehalte dragen de overgemediatiseerde dossiers van Wade Robson en James Safechuck bij aan de twijfel omtrent getuigenissen van slachtoffers van seksueel misbruik, en dus, tragisch en paradoxaal genoeg, aan de rape culture die de #MeToo-beweging wenst te bestrijden.

RAPE CULTURE

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s